معرفي مختصر كتاب: در كتاب حاضر، جغرافياي منطقة خور و بيابانك، واقع در كوير مركزي ايران، به اختصار معرفي شده است. خور و بيابانك، بخشي از استان اصفهان است. مركز اين بخش، شهر خور است و طبق سرشماري سال 1357، 6451 نفر جمعيت دارد. خور داراي دو رشته قنات با نامهاي «كلاغو» و «هژير» و يك چشمه با نام «درياشو» است. گندم، جو، پنبه، انار، سنجد، زردك و... از جمله محصولات كشاورزي اين بخش به شمار ميآيد. مرتفعترين كوه خور، قلة «طشت آب» است. از آباديهاي سرسبز آن نيز ميتوان به «چاه ملك» اشاره كرد. اين كتاب با اشعاري از «حبيب يغمايي» و «محمد شايگان» در وصف خور و بيابانك، همراه و بر آن تصاويري از شهر ضميمه شده است.
سلام دوستان امرالهی هستم این وبلاگو واسه معرفی شهرستانم درست کردم امیدوارم خوشتون بیاد,لطفا با نظراتتون منو یاری کنید
بیابانک, نام متأخر ناحیه ای قدیمی در دشت کویر و نیز دهستانی به همین نام در استان اصفهان .ناحیة بیابانک . ناحیه ای قدیمی (تقریبا برابر با بخش خور و بیابانک امروزی ) در حاشیة جنوبی دشت کویر * که در گذشته بر سر راه اصفهان (نایین ) به خراسان (نیشابور) قرار داشت . در اصل ناحیة بیابانک قسمتی از بیابان بزرگ و قدیمی است که در منابع عربی از آن به نام «مفازه » یاد شده است . بیابانک به عنوان یک اصطلاح جغرافیایی به معنای بیابان کوچک یا نیمة کویر است و این نام در منابع و مآخذ قبل از قرن دهم دیده نشده است (هدین ص 562 حکمت یغمائی ص 96).
"کویر انتهای زمین است. پایان سرزمین حیات است... در کویر بیرون از دیوار خانه پشت حصار ده دیگر هیچ نیست. صحرای بیکرانهی عدم است. خوابگاه مرگ و جولانگاه هول. راه تنها بهسوی آسمان باز است، آسمان، چشمهی مواج و زلال نوازشها امیدها و... انتظار! انتظار!" دکتر علی شریعتی